Chłopaki!

Lilypie Fifth Birthday tickers Lilypie First Birthday tickers

Monday, 24 November 2014

Jestem duży!

Nie, Dżunior mi tak jeszcze nie mówi. Bo gadać nie chce. Ale pokazuje każdego dnia jaki jest dorosły, mądry, i jak sam wie najlepiej co gdzie i po co ;) Jakoś mam więcej ganiania i teraz dopiero serio ćwiczę refleks, oraz dostaje palpitacji serca jak nie doś szybko reaguję lub jestem za mało przewidująca. W ogóle towarzyszy mi większość czasu paskudny lęk. Że młody gdzieś wlezie, coś weźmie do buzi, skądś spadnie. Że czegoś nie przewidzę. To momentami dość paraliżujący strach. A Panicz nic sobie z tego nie robi i odkrywa po swojemu świat, zażarcie i biegiem zazwyczaj ;) a ja sobie może coś na sen kupię, na stres i boje ;) 
Ale jest świetnie. Mój duży syn słuchający Brzechwy, kibicujący Reksiowi, decydujący co zje i kiedy, robiący fantastyczne maślane ciasteczka... I ten moment, gdy tatuś Dżuniorowy przekracza próg domu a młody rzuca wszystko i pędzi pochwalić się tym co zdziałał w ciągu dnia. Dziś prosto od progu zaciągnął tatusia do stołu żeby pokazać jake ciastka napiekł. Szczęka mi opadła, bo piekliśmy rano, a on o 17 doskonale pamiętał co, komu i dlaczego ma pokazać, i przyjąć należne pochwały :D
Fantastyczne zabawy. Przemyślane budowle, mega wysokie wieże, długie pociągi, samochody. Na to się fantastycznie patrzy i takoż bierze udział. Cudowny czas, za którym właściwie tęskniłam kiedy Dżunior był całkiem malutki. Teraz to już nić porozumienia, wspólne celowe działania i odkrycia.
Wielka nasza przyjaźń ze stadem kaczek, które widząc nas idą nam na przeciw, i potem prawie depczą nam po butach w oczekiwaniu na porcję chlebka ;)
Cotygodniowe play grupy. A na ostatniej, w zeszłym tygodniu prawie się poryczałam jak dzieć mi się przytulił do obcej pani. Oraz po raz pierwszy chyba złapał porządny kontakt z dziećmi, biegał i bawił się z nimi. A ja siedziałam w kąciku, taka samiutka i opuszczona ;)) I dopiero poczułam jak dziecko mi dorasta i już nie potrzebuje mnie i tylko mnie. Ja wiem, to ważny etap w rozwoju, aczkolwiek nieco bolesny dla mnie ;)
Mam tych wzruszeń i doznań pod dostatkiem każdego dnia, i czuję mocno jak ważne i cenne jest to co przeżywam, obserwuję. Bezcenne. A gdzieś obok jest ta kropla jakiegoś smuteczku, przemijania, strachu, głównie o nasze zdrowie. Żebyśmy zdrowi byli, Dżunior przede wszystkim. Cała reszta radości i smutasów jest po prostu ok, tak jak być powinna :)

Tuesday, 11 November 2014

Tablet, kurka wodna.

XXI wiek wszakże. Ja wiem. I też czytałam że teraz dzieci najpierw opanowują obsługę tableta, komputera, a potem dopiero zaczynają mówić ;) Ale to, że Dżunior podchodzi do stoliczka, bierze laptopa, bezbłędnie wybiera aplikację z bajkami albo skype i odpala owe aplikacje w KONKRETNYM celu, aby użyć ich zgodnie z ich przeznaczeniem - no to jeszcze średnio mi się mieści w światopoglądzie ;) A tak właśnie się dzieje ostatnio, i duuużo szybciej niż się spodziewałam że to nastąpi - prowadzę z dziecięciem negocjacje które z nas akurat będzie ze sprzętu korzystać. Młody kojarzy doskonale obsługę, zalety, możliwości sprzętu. Rozpoznaje apki. Bosz. A mnie isę wydaje ciągle że to takie maleństwo ;)
Mój poważny mężczyzna ma coraz więcej do "powiedzenia" w kwestii ubranek. Zadziwia mnie głównie to że raczej z mężem nie przywiązujemy do tego wagi, łach na grzbiet i do przodu. Panicz natomiast ma coraz konkretniej określony gust, i nie ma co ukrywać, podąża ten gust w stronę elegancji :P Najlepsza jest odprasowana koszula, a zamiana na piżamkę jest bolesna. Dziś natomiast doszło do niesnasek kiedy chciałam Dżuniorowi założyć polarkową kamizelkę na bluzę. Okazało się, że kamizelka ble. A że jednak zimno było, ostatecznie mój elegancik pozwolił się przyoblec z pasiasty dzianinowy pulowerek. Który jeszcze musiałam podziwiać i chwalić że elegancki. Słowo "elegancja" jest stanowczo ostatnio ulubionym słówkiem panicza. Po kąpieli, na piżamkę, do kolacji pulower również musiał być. A pożegnał się z nim dopiero jak pieczołowicie odwiesiłam wdzianko na poręcz krzesła obiecując że jutro od razu, raniutko, założymy go znowu. Czizas ;)
Nauczyłam się również, że warto pytać dziecię czy zje daną rzecz, czy jednak nie. Bo jak nie spytam i nie trafię, to mam na śniadanie nieplanowane płatki na mleku dla siebie. A tak to spokój, wczoraj jajeczko na twardo zystało akceptację, a dziś już od wejścia do kuchni paluszek wskazywał pudełko płatków. Fakt faktem że przynajmniej to co wybierze to zjada, więc ma ów wybôr. Ostatnio atencją są darzone tak nielubiane niegdyś zupy, więc tu też mam ulgę że solidna porcja warzyw jest codziennie. Plus dzień bez jabłka lub dwóch jest dniem straconym, ale tu już panicz niezmiennie podchodzi do koszyczka i każe sobie obrać, więc tego przynajmniej pilnować nie muszę ;) Dołożywszy zaś łyżkę dziegciu do frazy - pilnować muszę czekolady, bo dorwanej już wydrzeć się nie da, a pod regałem gdzie słodkości są ukryte często dochodzi do jęków i rozgłośnych prób wyłudzenia. 
Podczas imprezy urodzinowej panicz bardzo popuścił pasa, częstował się często korzystając z nagłego szczęścia że nikt mu nic nie zabrania. Bałam się że kupy przez tydzień nie zrobi, ale na szczęście obyło się bez konsekwencji. W ogóle fajne były te Dżuniorowe urodziny, w porównaniu z zeszłym rokiem kiedy młodego mało co jeszcze to obchodziło, w tym roku zapanował uroczy szał ciał i uprzęży, zabawa na maksa i bal. Dżunior nawet z Babcią hołubce wywijał w rytm muzyki disco ;D 
Muszę, oj muszę pisać częściej. Bo tak dużo, coraz więcej do zapamiętania, a pamięć taka zawodna :P

Friday, 7 November 2014

Dwa!

Tak tak! Od wczorajszego południa mamy w domu dwulatka :) Oficjalna imprezka dopiero jutro, ale wczoraj zabrałam młodego panicza na fryteczki. Tak, wiem, mało to zdrowe ale z okazji urodzin mozna :P po raz pierwszy nabyłam zestaw dziecięcy, i ku uciesze dziecięcia w pudełeczku był jeszcze samochód. Który prawie wygrał z frytkami ;) Oraz Dżunior tak się wczuł w rolę, że cały dzień wczoraj paradował w eleganckiej koszuli, i tak nie chciał jej zdjąć że wieczorem musiało dojść do małych zamieszek przy przebieraniu w piżamkę. I doszło :P 
Jakkolwiek młody nie zdaje sobie jeszcze sprawy z tego czym są urodziny, ja jakby bardziej je odczuwam i wczoraj byłam nieco melancholijna i wspominająca ;) To już chyba teraz tak co roku będzie, te wspominki, to dziwienie się jak szybko czas ucieka. Bo i trudno w to uwierzyć że to już NA PRAWDĘ dwa lata minęły...
Czas się brać za przygotowania, dekoracje, tort na jutro, i wieeeelkie świętowanie :)

Friday, 31 October 2014

Hallo? Halloween ;)

Pierwsze takie świadome uczestwictwo Dżuniora, taki już duży chłopaczek z niego :) W zeszłym roku olewał dzieci stukające do drzwi, przebieranki i takie tam pierdołki. Już nie mówiąc o Halloween dwa lata temu :D
Dziś dzielnie asystował w drzwiach przy wydawaniu słodyczy, zachęcony przebierankami po namyśle przywdział swój kostium dyni, no i oczywiście musiał uszczknąć z wiaderka ze słodkościami. Tak bardziej dla zasady chyba, bo normalnie mu lizaków i żelków nie daję - a panicz od jakiegoś czasu ma trudności z przyswojeniem rzeczy których nie zna. Lizak tak sobie, zjadł połowę, żelki pociamkał chwilę i taka to była uczta. Powinnam od razu dać mu kinderka, to akurat uwielbia ;) Ale że słodkiego było już dość to kinderek poczeka na lepszą okazję ;)
Powoli przerzucamy się na normalne, "dorosłe" naczynia. Znaczy z bezpiecznych plastików. Dżunior ma parę swoich zestawów, w sensie normalnych kubków i talerzy - niekapków i innych tego typu urządzeń nie używaliśmy nigdy jako zbędnych urządzeń opóźniających naukę poprawnego picia... W każdym razie dziecie swoje plastiki zaczęło odrzucać na rzecz "dorosłej" zastawy. A jako że przy stole zachowuje się już bardzo porządnie - coraz częściej spełniam jego życzenie i daję mu pić w zwykłym ceramicznym kubku. Trzeba widzieć jak Panicz wtedy pęka z dumy, i jak bardzo dorosły się czuje :)
No i wózek coraz bardziej w zapomnienie idzie... Jakoś tak szybko to kurka poleciało, nie zdążyłam się do upojenia nakierować pojazdem, a tu już młody dzielnie za rączkę spaceruje, pokazując paluszkiem po drodze co ciekawsze obiekty. I tak sobie spacerujemy, "rozmawiamy", a to przycupniemy na murku przy myjni - bo myjnia samochodowa jest bardzo ciekawa, a to zajrzymy do sklepu gdzie pankcz niczym wytrawny tropiciel zaraz znajduje coś z Tomkiem ;) nawet nie przypuszczałam w ilu działach w tesco można natknąć się na Tomka ;) no a wózek zbiera kurz, pewnie już całkiem niedługo pożegnamy go na dobre :)
Od jutra ten bardzo ważny miesiąc, bo urodzinowy :) jeszcze parę lat temu nawet bym nie przypuszczała jak można mocno polubić ten zimny i deszczowy miesiąc... Mozna :D

Wednesday, 29 October 2014

:)

W przyszłym tygodniu drugie urodziny Dżuniora. Ja wiem, że zwyczajowo się mówi że czas szybko ucieka, no ale przecież na prawdę tak jest. Dopiero były jego pierwsze urodziny, dopiero byłam w ciąży, dopiero...
Tak jak w zeszłym roku wystrój pokoju, prezenty, były raczej randomowe i neutralne, tak w tym roku imprezka będzie zdecydowanie pod znakiem pewnej ciuchci. I jej kolegów i koleżanek. Szał zaczął się jakiś czas temu i radośnie trwa, wszystko z Tomkiem, o Tomku i przez Tomka. Bardzo użyteczną lokomotywę - między nami mówiąc. 
Jest nam dobrze, panicz rośnie i rozwija się koncertowo. Kiedy kilka tygodni temu byliśmy u lekarza w związku z oskrzelami Dżuniora - doktor na wejściu niemalże stwierdził że duży chłopaczek jak na swój wiek. Ha, i pomyślałby kto że wcześniaczek ;)
Charakterny, uparciuszek. Ale to chyba wiek na upartość. Nadziwić się nie mogę, jak przez ostatni rok rozwinął się fizycznie i psychicznie. Na przykład jakie ewolucje potrafi wyprawiać na rowerku  takim trzykolowym biegowym. Jazda do przodu to pikuś, młody umie też do tyłu, gwałtownie skręca, wieżdża przednią cześcią pod stolik, i siedząc tak robi coś przy stoliku, spryciarz. A to tylko jeden z wielu przykładów jego wielkiej pomysłowości. 
Jedyne co lekko mnie hmmm może nie niepokoi, ale zastanawia to to, że nie chce gadać. I tak jest postęp bo jeszcze jakiś czas temu poproszony o powtórzenie czegoś się wściekał. Teraz się śmieje, ale mówić nie chce. Mamy opanowane od dawna Eda - na psa, Ma - na nie ma, A - na tak i chyba Ne - na nie. Na mnie mowi ama, ale używa też tego w innych sytuacjach. I to chyba na tyle..... No, ale z tego co czytalam to panicz ma jeszcze na gadanę czas - i na razie tego się trzymam. 
A tak to.... Synuś jak malowany :D aczkolwiek znowu z katarem i kaszelkiem. Taki wiek? Jesień? Jak był młodszy dużo mniej chorował :( Mam nadzieję że do urodzin wróci do formy :>