Chłopaki!

Lilypie Fifth Birthday tickers Lilypie First Birthday tickers
Showing posts with label Eda i ja. Show all posts
Showing posts with label Eda i ja. Show all posts

Tuesday, 25 February 2014

Namiocik.

Dżunior ma "skryjówę" od paru dni... I coraz chętniej z niej korzysta. Miejscówa jest top secret, a dostępu broni pani ochroniarz na czterech łapach, i tylko ona ma prawo wejść poza paniczem do tego bunkra ;) patrzę na tą słodką parkę i zaiste wzruszająca jest ta komitywa i przyjaźń jaką się darzą :)




W takich momentach moje towarzystwo jest im conajmniej zbędne ;)

Młody panicz wczoraj z nagła stwierdził że lubi rzadką zupę. Przez chwilę mnie wmurowało i nie wiedziałam o co chodzi, a potem szybko machałam łyżką, a panicz pomrukując zachęcająco oszamał miseczkę kalafiorowej. Samego rzadkiego, bo ziemniaczki, kalafiora i marchewkę zjadł już sobie sam chwilę później. Upodobania Dżuniora, te kulinarne i każde inne zmieniają się z prędkością światła. Dziś nie, jutro koniecznie tak, a pojutrze nigdy w życiu. I wszystko to dotyczy tego samego tematu. Czy tylko mnie się zdaje że to można oświrować w szybkim tempie przy czymś takim? Szczerze mnie zastanawia czy dziś panicz zje swoją zupkę tak chętnie jak wczoraj, czy już dziś będzie bleee ;)
Najlepiej mi dawać mięcho i owoce. Dobrze doprawiony kurak i mandarynki. I dzieciak jest usatysfakcjonowany :P


Thursday, 13 February 2014

Pa, słoiczki.

Jedna z tych rzeczy, których nie planowałam. Słoiczki z jedzeniem, wygodne i zawsze pod ręką. Z obiadowych Dżunior zrezygnował sam już kilka miesięcy temu, i nie powiem, przyjęłam to wtedy z leciutkim żalem. Ale słoiczki z deserkami i owsianką były w użyciu dalej. Szczególnie te z owsianką, bo gotowanie tego samodzielnie jest lekko upierdliwe. A jeszcze bardziej upierdliwe jest mycie po tym garnuszka ;)
No, ale z deserków młody panicz najbardziej upodobał soboe serki homo, a że znalazłam takie słodzone zwykłym cukrem a nie żadnym świństwem, to takie dostaje. A całkiem niedawno w markecie wypatrzyłam pudełka z owsianką o kremowej konsystencji, tylko jednej firmy i nie posiadając się z radości kupiłam na próbę. Zakup okazał się strzałem w dziesiątkę i nagle odkryłam że mam dużo miejsca w szafce kuchennej w której od tylu miesięcy królowały słoiczki Dżuniora. 
Właściwie o jego młodym wieku świadczy już tylko krzesełko do karmienia i łóżeczko ze szczebelkami, a mnie zaczyna brakować trochę tego niemowlaczkowego zestawu ;))

No i dziś pierwszy raz byłam zmuszona kupić maść na zadek panicza, jakoś do tej pory nie było problemu a po ostatnich jazdach kupkowych pupa jest w zupełnie nieciekawym stanie. Kremiki stosowane do tej pory słabo działały.  I widzę że Dżuniora boli, a jak jego boli to mnie też. Wszystko.
Poza obolałym zadkiem natomiast młody panicz jest dalej wulkanem energii i uprawia radośnie rozrabiactwo na wysokim poziomie, na serio zaczyna mi się marzyć jakaś dorywcza praca :> A suczkę będę chyba wtedy zabierać ze sobą ;D


Eda, nie pękaj! Skaczemy na główkę!

Wednesday, 5 February 2014

Zawieje i zamiecie.

A konkretnie, to znowu zawieje. W kominie huczy i mało to zachęcające. Już bym wolała te zamiecie, trochę śniegu by nikomu nie zaszkodziło a Dżunior miałby szansę się przyjrzeć chociaż. A tak to nie ma wcale. 
Siedzimy w domu, bo skoro wychodzić nie trzeba to i nie wychodzimy, szkoda uszu. I brakuje mi polskiej pogody, jakoś jednak bardziej zrównoważonej. Co prawda jak czytam co w Polsce sie wyprawia to co nieco mi się jeży, ale oczywiście i tak dalej ciągnie. Mało tego, ostatnio gadałam z siostrą, i ona, zdecydowana do tej pory euroentuzjastka a może raczej pieniądzentuzjastka gorzko stwierdziła że wolałaby do pl. Nawet kosztem pogorszenia sytuacji finansowej. To jest nas dwie ;)
No, marzenia marzeniami a życie w krainie deszczowców płynie dalej. 
Szukam pracy. A Dżuniorowi opieki. Dramatyczne w tym jest to, że o ile nie przyjmą mnie na weekendy gdzieś, co zarobione pójdzie na opiekę. A jak młody zachoruje i ja nie zarobie w tym czasie to pełną kwotę za opiekę i tak trzeba uiścić. Drobne pytanie - z czego. Jak się załapię na weekendy będzie lepiej, ale raczej we trójkę czasu nie będziemy spędzać. Takie są realia. Cóż, zaczęłam słać CV.  I nie powiem, sfrustrowana ogólnie sytuacją bywam. 

Młody panicz szczęśliwie nie musi niczym jeszcze troskać swej główki, a za najlepsze towarzystwo do wszystkiego jest pies. I widać to z każdym dniem bardziej. Suka pozwala sobie dokładnie wchodzić małemu na głowę, ani ja ani mąż nigdy nie mieliśmy u Edy tak wysokich notowań jak ma od zawsze Dżunior. 
Trenują razem dżudo i karate,


Czytają książeczki,


Szepszą sobie na uszko,



I tylko Eda, kiedy Dżunior udaje się na drzemkę, z głośnym westchnieniem zalega na sofce, aby po chwili donośnie chrapać...



A kiedy słodka parka śpi, ja w ramach zupełnej relaksacji i odmóżdzenia oglądam chałupy w polandii. Co mi tam, marzenia jak każde inne :)




Saturday, 1 February 2014

Eda i ja.

Patrzę i obserwuję!













Światło z okna nam tu przy zdjęciach nie sprzyjało zbytnio niestety, ale myślę że nawet takie istotę rzeczy oddają bezbłędnie :)










Monday, 25 November 2013

Wespół w zespół.

Czyli rzecz o Dżuniorze i psie. 
A dobrało się to towarzystwo w korcu maku. Kwestia dokarmiania zwierza jest znana, warto dodać tylko że ostatnio Młody panicz spogląda nam niewinnie w oczy, a w tym samym czasie rączka z przysmakiem w dół prosto do psiej paszczy. Niby wie, że nie wolno :P a psiur też wie, że bez pozwolenia nie można, no ALE jeśli czestują...

Za to dziś już mnie osłabili zupełnie. Pies uwielbia piłeczki. Dżunior piłeczek ma sporo, ale psu ich nie wolno brać bo niszczy. Pies wie, że nie wolno, ale czasem pokusa jest silniejsza. Tak jak dzisiaj rano.. Pies łaps za piłeczkę, ja że wypluj i nie wolno, odzyskaną piłeczkę kładę obok młodego panicza. A ten łaps piłeczkę, podchodzi do psicy i wkłada jej w mordę. Pies- wyraz twarzy "nie chcę ale muszę". Kazałam oddać i tym razem wrzuciłam piłkę do kosza pełnego zabawek. W tym momencie Dżunior, obserwujący zajście, poderwał się, dał nura do kosza, bezbłędnie wyłowił tą samą piłeczkę, do psa, do mordy. Siadłam.. 
Powtórzyłam operację kilkukrotnie aż mi się znudziło i okrągły przedmiot pożądania po prostu schowałam ku nieopisanemu żalowi uroczej parki. 


Thursday, 26 September 2013

Eda!

Cóż, stało się to, co podejrzewałam że się stanie ;) pierwszym słowem Dżuniora nie jest bynajmniej mama ani tata, lecz sprytny młodzian zaczął wołać pieska ;3 i robi to już od dziś w pełni świadomie, a złapałam go na tym pierwszy raz kiedy zamknęłam pocztę na kompie. Na pulpicie bowiem jest zdjęcie naszej suczki. A młody panicz akurat stał obok mnie, spojrzał na zdjęcie i i wielce poruszony wykrzyknął "Eda!" Nie jest to dokładnie imię psa, aczkolwiek postało mi w głowie żeby ją przechrzcić na Edzia :>
Manewr powtorzyłam kilkakrotnie, użyłam zdjęcia, i na pewno Eda to Eda :D Zresztą później Dżunior już się rozkręcił i w ogródku przywoływał psicę co i rusz. Biedna, niestety jeszcze nie skumała że ma na to imię reagować :D