Chłopaki!

Lilypie Fifth Birthday tickers Lilypie First Birthday tickers
Showing posts with label Strawa. Show all posts
Showing posts with label Strawa. Show all posts

Wednesday, 26 March 2014

A ja?

Tydzień temu byliśmy zmuszeni opuścić grupę, przez Dżuniorowe przeziębienie. Dziś już na szczęście nic nie stało na przeszkodzie żeby pójść - piszę na szczęście bo to dla mnie niesamowite pole do obserwacji młodego. A jest inaczej za każdym razem, w domu jesteśmy ciągle i tak nie wychwytuję szczegółowo zmian w zachowaniu panicza, a na grupie... jakbym za każdym razem była z innym dzieckiem ;))
Dzieckiem reagującym smutną minką jak mu ktoś zabierze zabawkę (do tej pory oddawał bez żalu i szedł gdzie indziej). Albo inna nowość - podałam innemu maluszkowi zabawkę, coś zagadałam i w tym momencie Dżunior stojący nieopodal wybuchnął okropnym płaczem, aż się opiekunki zbiegły. Uspokoił się od razu gdy do niego podeszłam i przytuliłam. Aha, ścisła rezerwacja ;))
I sytuacja która chyba zaskoczyła mnie najbardziej - zawsze w sali są tosty z masełkiem i dżemem, napoje. Już chyba pisałam że nie pijam kawki bo czasu na to nie mam przy wszędobylskim Dżuniorze, za to od zawsze dzieciarnia biegała z tostami pogryzając je podczas zabawy. Młody panicz nigdy nie zwracał na to uwagi, pochłonięty zabawą. Aż do dziś. Zobaczył tosta w rączce dziewczynki, lekko sposępniał. Rozejrzał się, upewnił że więcej dzieci ma jedzenie, i zasępił się zupełnie. Podszedł do mnie, złapał za nogawkę, spojrzał z urazą. Chcąc nie chcąc poszłam po tosta dla Dżuniora. On za mną. Otrzymał to co miały inne dzieci, z triumfem pomachał pani opiekunce że on też ma, uśmiech wrócił na twarzyczkę i nastąpiła radosna konsumpcja. Zjadł prawie całego, mimo że godzinkę wcześniej zjadł w domu pełną miseczkę kaszki i zagryzł chlebkiem z masłem. 
Pierwszy raz poza domem, w grupie, zaobserwowałam że otoczenie zaczęło mieć wpływ na panicza. Że zauważył że nie ma tosta jak inne dzieci, że skrzywił się do płaczu po zabranej zabawce, że zasmuciło go inne płaczące dziecko. Pierwszy raz próbował wyjąć kredkę z rączki innego rysującego dziecka. Już nie jest obok grupy, już wszedł do jej środka. Chociaż dalej raczej bawi się sam, co oczywiste. 
Jedna z najfajniejszych dziś zabaw. Rysowanie szybko go nudzi za to wpadł na pomysł, zupełnie sam, stawiania kredek. Po każdej bił sobie radośnie brawo, aż ułożył sobie tak:
Byłam zachwycona, serio. Biłam paniczowi brawo z takim samym zapałem jak on sobie ;)

Uczymy się też zjeżdzalni, dziś już udało się zjeżdzać prawidłowo, tylko za rączki musiałam trzymać

Był i piaseczek,

I samodzielnie ułożona układanka,

I wiadomo, że najfajniejsze zabawki są zawsze na najwyższych półkach :D

A ja coraz więcej widzę że mam w synu już nie tylko cichego obserwatora, ale radosnego kompana w odkrywaniu świata, ganianiu za zwierzyną po osiedlu, współrozmówcę, kumpla do wspólnego zaśmiewania się z królika wyskakującego z pudełka. Lubię to! :)





Saturday, 15 February 2014

Męka usypiania.

Cóż, czasy kiedy Dżunior zasypiał w dziesięć minut od ułożenia go w łóżeczku odeszły do dalekiej przeszłości. A ostatnio młody panicz dokłada awanturkę lub mocno niezadowolone okrzyki gdy orientuje się że już pora na sen. Zmęczony, znużony, a zamiast zacząć słodko pochrapywać daje upust swoim frustracjom. I tak dobrze, że jeszcze jako tako śpi w dzień, chociaż może gdyby ograniczyć mu te drzemki to lepiej przesypiałby noc... Sama nie wiem. W chwili obecnej Dżunior na przykład pokrzykuje w złości na męża próbującego go ululać. 

Prezent walentynowy młodzian otrzymał dzisiaj. Tak wyszło ;) kupiłam memory, ale w tym jeszcze będziemy musieli się wstrzymać. Synuś nie był zainteresowany oglądaniem zwierzątek na obrazku, ewentualnie za rozrywkę uznał rozpirzanie kartoników ze zwierzątkami, ale to już znowuż mnie nie bawiło. Za to drugi prezent doczekał się należnej uwagi i porcji pieszczot ;)
Taki mops z sercem na wierzchu... Postrach kardiologów, Dżunior nie zgłaszał protestów ;)


Na fejsiku poddałam spontaniczny pomysł konkursu o satysfakcję, dzielę się nim także tu ;) Zagadka dotyczy produktu spożywczego którym dziś młody panicz raczył się z szalonym wręcz upodobaniem. Mnie jego smaki zaprawdę regularnie ostatnio wbijają w podłoże :D Co to jest?


A to co jest na zdjęciu niżej to już sama przedstawię ;) Moje najnowsze odkrycie. Ostatnio, znużona nieco powtarzalnością polskiej blogosfery kulinarnej przeglądam sobie amerykańskie blogaski. I trafiłam na coś :> Fajne, trochę inne, warte uwagi. Po upieczeniu nie zmieniliśmy zdania, nawet Dżunior dość łapczywie wbił w wypiek swe nieliczne ząbki.
Ciasto nazywa się Elvis Presley's Whipping Cream Pound Cake, i na niektórych stronach twierdzą iż rzeczywiście było to ulubione ciasto Elviska. Czy to prawda - nie wiem, ale jeśli tak to się nie dziwię ;) Swoją oryginalną strukturę i smak zawdzięcza tytułowej whipping cream, czyli po polsku śmietanie kremówce, choć osobiście uważam że whipping jest od kremówki dużo lepsza. Na pewno lepiej się ubija :D
Nastepnym razem tylko jednak mniejsza blaszka...




Thursday, 30 January 2014

Gooooooooooooooooooooooool!

Fascynujące, jak całkiem niechcący można sprawić dziecku gurgoczącą radością frajdę. 
Mąż miał dziś urlop, bo trzeba było polatać po urzędach i sama z Dżuniorem jakoś się nie widziałam w tych odwiedzinach. Tak więc dzień na mieście, a w sklepie sportowym ot tak, małżonek wyjął z kosza futbolówkę i kupił młodemu paniczowi. 
W domu nastąpił szał radości. Oraz rzucania i turlania. I łapania. I odbijania. I to trwa całe popołudnie co najlepiej świadczy o celności zakupu :D Dżunior podskoki piłki kwituje salwami śmiechu i gania za nią po chałupie jak szalony. 
Ku pamięci fotkę chciałam pstryknąć i pożyczyłam piłę od syna

I dobrze że wykazałam się refleksem, bo młody dzielić się długo nie zamierzał :P


W kwestii kulinarnej, która to kwestia wkrada się ostatnio na synusiowego blogaska, też coś dziś mam ;) A mam z tego powodu, że Dżunior rozsmakował się dziś ogromnie w nowości jaka chodziła już za mną od dłuższego czasu i dziś w ramach mojego odstresowywania się po urzędach powstała. 
Wyrób mega zdrowy, sto procent home made, i tylko mi się cieszyć że młody wykazał tak daleko idący entuzjazm. Będzie jadał częściej, my też :)
Oto hummus :) Podobno świetnie się sprawdza jako smarowidło na chlebek, my się dziś częstowaliśmy prosto z łyżki :>  Pycha!




Tuesday, 21 January 2014

Kisielku? Kisielkiem??

Może to tylko ja tak mam, że niejedzące dziecko (moje, cudze tak na mnie nie działają) wywpłuje we mnie lęk i niszczy samopoczucie. Nie żeby zaraz przed oczami wizja anemii, szkorbutu czy innego świństwa, ale silny niepokój i owszem. 
I znowu właśnie jestem w tym stanie, a dodatkowo przyczynia się fakt dwóch ostatnich bezsennych nocy. Zimno mną telepie, kręci się w głowie, Dżunio nie chce jeść i prezentuje brand new wysypkę i jakoś mną trzącha. Acha, i niepokoję się o siedzącego w pracy męża, bo ma za sobą kolejną noc kiedy spał może z godzinę. A młodypanicz tę noc przewrzeszczał, krótko mówiąc. 
No więc nawiązując do tytułu, wczoraj na granicy obłędu i nie wiadomo po co nagotowałam kisielku. Nie z torebki broń boże, osobiście, na kompocie z jabłek. A Dżunior? Mówiąc krótko kisielek miał gdzieś. Mówiąc dłużej - wszczął zamieszki na widok łyżeczki, następnie się wściekł że jak ja śmiem mu ową łyżeczkę podtykać, i na koniec uderzył w ryk dziecka obdzieranego ze skóry. Ot tyle. 

Mąż uważa, że pyszny mi wyszedł. A moze powiedział to tylko żebym nie eksplodowała i przymusił się do jedzenia? :P Phi ;)))





Thursday, 16 January 2014

Swing swing nazywają mnie.

Dżunior uwielbia huśtawki, pewnie jak każde dziecko. Szczególnie upodobał sobie takie na sprężynce, więc czasem chodzimy do parku żeby zrobić młodemu przyjemność.
A dziś znaleźliśmy podczas spaceru słonia i motor :D


Motor bardziej się spodobał



Trochę słonka i aż się nie chciało do domu wracać.. Jednakowoż wróciliśmy bo podczas naszej nieobecności stygły sobie eksperymentalne tureckie bułeczki i byliśmy z młodym paniczem ciekawi rezultatu naszego pracowitego poranka :D

A to nasze Poğaçe, udały się! Przy okazji ciekawość mnie zżerała jak sie to wymawia, wielki internet twierdzi że koacze. To że c z ogonkiem to cz wiedziałam już wcześniej ;) Też ładnie, trochę jak kołacze :) Pycha, młody panicz też się zajadał przed drzemką :) buły mają w sobie bardzo dużo białego sera, nam to bardzo odpowiada :)




Saturday, 11 January 2014

Z cyklu: Artysta przy pracy.

Powieważ u nas ostatnio do bólu wręcz zwyczajnie, postanowiłam rozpocząć dzisiejszy wpis od pochwalenia się Dżuniorową pasją tworzenia. A ponieważ jest on artystą niekonwencjonalnym to i praca jest mocno abstrakcyjna. Za to tworzywo nietoksyczne zupełnie, a to najważniejsze. 





Serce rośnie, nieprawdaż, jak obserwuje się taki twórczy zapał. A wymyślać trzeba, bo zabawki jak wiadomo nudne są, opanowane ostatnio wkładanie i wyjmowanie nawet małych przedniotów - już też nuuuda. Za to w książeczce młody panicz już czeka aż pokażę mu zwierzątko zanim z pasją przewróci kartkę. To już spory postęp. 
Z jedzeniem chwilowo brak postępu. Młody wiec co chce i nie daje się przekabacić. A na przykład dziś rano przy śniadaniu zajadał się pomidorem. I niczym więcej. Jeśli na tackę trafiło cokolwiek co pomidorem nie było, to lądowało na podłodze. O.. Całe szczęście że zanim usiedliśmy wspólnie do stolu to dał sobie wcisnąć nieco kaszki. 
Jeśli chodzi zaś o reakcje po szczepieniu, to Dżunior zmaga się jeszcze ze sprawami kupowymi, poza tym już chyba dobrze, tfu tfu odpukać. Ale i przed snem dostaje jeszcze dawke paracetamolu, zapobiegawczo. 

Młody panicz ma swoje sposoby na poprawę nastroju (wypirzanie zabawek, ganianie psiura, zabieranie się za rzeczy niedozwolone - że wymienię tylko kilka), tatuś ma swoje (komputerek, komputerek, komputerek, komputerek, komputerek, itepe itede), mam i ja ;)


Byle do przodu ;P



Sunday, 8 December 2013

Pierniczymy.

Mam nadzieję, że jak Dżunior dorośnie to będzie wspominał mile takie dni jak dzisiejszy. Coś bardzo dla mnie ważnego, i wyciąganego z zakamarków pamięci - domowe rytuały, tradycje. Te wyniesione z domu rodzinnego, i te które stworzyliśmy sobie we dwójkę z mężem, lub teraz we trójkę... A może kiedyś we czwórkę, choć tu niestety mąż mi okropnie okoniem staje i do nas jako czwórki nie chce dać się przekonać :(
No, ale porzućmy smutne tematy. Dziś sobie, tradycyjnie, pierniczyliśmy całe popołudnie :) Dżunior ograniczył jak na razie swoje pomaganie do jedzenia jabłuszka, potem mandarynki, a potem już pierniczka. Wszystko bardzo mu smakowało więc mieliśmy dłuższą chwilę aby poświęcić się pieczeniu. Mam nadzieję że za rok będzie już bardziej pomocny :D



Pierniczki mają w zwyczaju że twardnieją na kamień jak tylko ostygną, młodego panicza nijak to nie zniechęciło i schrupał swój dzwoneczek w mgnieniu oka. Więcej nie dostał, bo to na święta, hehe. 

Powoli robię listę przygotowań, bardzo jestem ciekawa jak to wszystko wyjdzie z Dżuniorem będącym wszędzie jednocześnie i do szaleństwa skłonnym do pomocy :D