Chłopaki!

Lilypie Fifth Birthday tickers Lilypie First Birthday tickers
Showing posts with label Zabawa. Show all posts
Showing posts with label Zabawa. Show all posts

Tuesday, 1 April 2014

Dalej chłopcy, na spychacze ;)

Rano dzień nie zapowiadał się najlepiej, więc wybyliśmy do małpiego gaju ;) Dżunior ma całe ogromne i niespożyte zasoby energii, a mnie szkoda domu i nerwów - więc hajda ;)
Dziś młody po raz pierwszy zanurkował w labiryntach siatek, materaców i piłek i nie powiem, serce mi stawało dęba jak go momentami z oczu traciłam. Nieprzyzwyczajona jestem ;) Za to panicz jak to panicz, dzieci, zabawki, same interesujące rzeczy i stara matka może nie istnieć. Znaczy, nie do końca, bo jak inne dziecko zabierze zabawkę, je ciasteczko, to wtedy Dżunior pojawia się przy mnie, chwyta na nogawkę i obdarza mnie smutnym spojrzeniem pod tytułem "świat nie jest sprawiedliwy". Ale na szczęście dość szybko się rozchmurza. 
Stara matka jest też potrzebna, żeby wysupłała monety z kieszonki i nakarmiła nimi spychacz, na przykład. Tego typu zabawki są zdecydowanie w ścisłej czołówce zainteresowań panicza, a ja żałuję tylko że kosztują ile kosztują, znaczy niemało :/

Młodzian tak się przywiązał do pojazdu że był bardzo niekontent kiedy przyszło się nim dzielić z innymi dziećmi i tu musiałam być czujna bo Dżunior po prostu próbował ściągać dzieci za nogę na dół ;)

Inne zabawy przebiegały już w spokoju raczej, chociaż, jak pisałam ganianie panicza po tunelach dla mnie było raczej stresujące



Tak się rozochocił że w piłeczkach skarpetkę zgubił i miałam szukanie ;D

I jeszcze parę fotek:



I półtorej godziny poleciało, ganiają za Dżuniorem również się wybiegałam :P

A na koniec, zaraz po umyciu rączek i zapakowaniu się do wózka Dżunior uświadomił sobie jak baaardzo jest głodny i do wyjścia odprowadziło nas głośne amamamamam am! synusia. Rada nierada zanabyłam zaraz obok wielką bułę, a pisząc wielka - taką dokładnie mam na myśli - i nim doszliśmy na przystanek Dżuniorowe łapki były puste. Co nie przeszkodziło memu smakoszowi wtranżolić po powrocie do domu 200g. serka homo, nim udał się na drzemkę :>




L

Thursday, 13 March 2014

Domowa ciastolina (playdough).

Od jakiegoś czasu już chciałam zaproponować Dżuniorowi do zabawy plastelinę. Powstrzymywało mnie to, że panicz wszystko co w rączce to do buzi, musi spróbować. Niby teraz plastelina nietoksyczna, nieszkodliwa, ale jakoś mnie to nie przekonywało do końca. 
Aż tu wczoraj bach, przepis! A w składnikach tylko to co bez problemu w spożywczaku idzie kupić. Nie powiem, pomysł mnie zelektryzował i już dziś doczekał się realizacji. Ku uciesze całej naszej trójeczki, bowiem obsiedliśmy dziś stolik razem i trudno stwierdzić kto bawił się najlepiej :P dodać można do tego teamu także Edę, która również okazała zainteresowanie, powąchała i spróbowała. 
Młody panicz również nie omieszkał nadgryźć, na co patrzyłam z absolutnym spokojem bo dokładnie wiem co do środka zafasowałam ;) no i nadgryzł, skrzywił się i więcej nie próbował :D
Co do mnie, to zabawę już miałam na etapie tworzenia, kiedy nagle z papki w garnku zamrugała do mnie zwarta masa ;)


A potem sobie polepiłam...


I pobarwiłam...


I jeszcze...


I tak dalej... ;)


A później Dżunior wstał, wrócił dżuniorowy tatuś, zjedliśmy obiad.... I się zaczęło :D

Uwaga, trochę zdjęć teraz będzie ;D








Mała rzecz a jakże cieszy ;) młody panicz bawił się świetnie, dużo lepiej zatrybił niż na kredki na przykład ;) a ja już znalazłam przepis na farby domowej roboty, tylko tu już lekko włos mi się jeży na głowie jak pomyślę o rozmachu twórczym Dżuniorka ;) ciastolina jednak jest bezpieczna, nie brudzi... No cóż, wyzwania są dla ludzi :D a w internecie można czasem znaleźć zaiste interesujące rzeczy :)












Zabawki.

Czasem nachodzi mnie, nieszczęsną, żeby kupić Dżuniorowi jakaś zabawkę. O tak, bez powodu. Sam jeszcze nie powie co chce, ale daję mu w sklepie potrzymać i patrzę czy się interesuje. Dziś się zainteresował, jak się okazało, chwilowo - czymś takim


Jak widać na załaczonym obrazku telefon z opcją śpiewania, literek, cyferek, kolorków i takich tam popierdółek zwisł sobie dość szybko, a dużo większym powodzeniem cieszyło się coś zupełnie innego. To coś, ten przedmiot pożądania, macany, dotykany, nadgryzany wreszcie znajduje się na fotce niżej


Zonk, że tak to zgrabnie i ściśle ujmę. 

Faza na zwierzątka nie przemija, jako że dziś byliśmy zmuszeni wybrać się na małe zakupy, miejsce kaczek dostojnie zajęły gołębie. Które na widok buły w mojej dłoni oszalały zupełnie, a i młody panicz był mocno rozentuzjazmowany widząc jak ptaszyny wdzięcznie się posilają

Młody okazał zaraz silne niezadowolenie że to nie on rzuca pokarm ptaszkom, zatem został wyposażony w okruszki i, choć z wprawą nie najlepiej jeszcze, to zdecydowanie nadrobił zaangażowaniem. 

W pewnym momencie dokarmiane głąbkow ustało, gdyż panicz zorientował się, niemal w ostatniej chwili, że karmiąc ptaszki wszakże sobie od ust odejmuje i pospieszył nadrobić to niedopatrzenie. 

W domu już zaś wyciągnęłam zza pazuchy jeszcze jedną atrakcję dla dziecka, tak tak, mnie grupa też uczy kreatywności ;)


I na koniec mała historyjka obrazkowa jak świadomie można wrobić własne dziecko i wpuścić je zgrabnie w maliny :> spróbował chyba wszystkiego ;)


I jeszcze, już na prawdę na koniec dodam, że na popołudnie lecę zaraz szykować dużą niespodziankę dla młodego panicza. Będzie to zupełnie coś nowego, dla mnie także, a dla synusia mam nadzieję spora atrakcja. Jeżeli wszystko ładnie się uda to zapewne jeszcze dziś będzie relacja na blogasku. Więc, jak to mówią w tym pogańskim kraju.... Stay tuned ;D






Wednesday, 12 February 2014

Baw mnie.

Staję się fanką Dżuniorowych zabaw. Obserwowania owych zabaw. Z prostego manipulowania przedmiotami młody panicz przechodzi sprawnie na wyższe poziomy, i staje się to wielce interesujące do gapienia się ;)
Dziś sobie patrzyłam jak młody przenosi, klocek po klocku na sofę. Wyciągał jeden z koszyka, kładł na sofie, wracał po następny, aż tym sposobem uzbierał kilka. Następnie dla wygody podsunął sobie poduchę, wspiął się po niej na sofę, przyklęknął i zaczął sztuka po sztuce rzucać zebranymi wcześniej klockami. Pilnując, aby łupały o podłogę (a mówimy o ciężkich, drewnianych klockach), a nie o dywan. Jak wiadomo hurgot przy rzucaniu na panele  jest daleko bardziej spektakularny niż gdy rzuca się na dywan. Cwaniaczek. 

Eda powoli zaczyna wymiksowywać się z towarzystwa i szukać spokojnego kątka...